De zomervakantie is voorbij. We hebben de vakantie vrijwel helemaal doorgebracht in Tunesixeb, waar we dit keer weer eens met de auto heen zijn gereisd. De heenreis verliep vlekkeloos. Nauwelijks files en, dankzij de tomtom, eindelijk een keer niet verdwaald in of in de buurt van Milaan. Ook het superdrukke verkeer van Nabeul in de zomer heb ik probleemloos doorstaan. Mis ging het pas helemaal op het laatst, en toen ging het meteen ook goed mis.

Afgelopen vrijdag moesten we vertrekken. El Venizelos, de veerboot die ons naar Genua zou brengen, zou om 12 uur xb4s middags vertrekken en we moesten om 8 uur al aanwezig zijn. Zoals altijd hadden we het de dag voor vertrek erg druk met de laatste aankopen, afscheid nemen van familie en vrienden en al het andere wat nog gedaan moest worden. Ver na middernacht kwamen we thuis van het laatste familiebezoek. We parkeerden de auto bij ons huis, haalden wat spullen van boven die we nog ergens moesten afgeven en legden die in de auto. Nog geen tien minuten nadat we thuis waren gekomen, wilden we weer wegrijden. Helaas werkte de auto niet mee – de motor startte niet meer. Allerlei buurmannen die vanwege de warmte en de Ramadan nog wakker waren, begonnen zich met ons te bemoeien, maar niemand wist de oplossing. Uiteindelijk ging Karim met een van die buurmannen naar een bevriende garagehouder, die helaas wel al bleek te slapen. Ze hebben hem wakker gemaakt en hij wilde wel komen kijken. Na zo'n anderhalf uur kwam hij tot de conclusie dat er waarschijnlijk iets met de brandstofpomp was. Als we tijd hadden, zou hij dat probleem gemakkelijk kunnen verhelpen, zei hij, maar aangezien we de boot moesten halen vertrok hij onverrichterzake, ons achterlatend in een lichte paniek.

Gelukkig herinnerde een van de buurmannen me eraan dat ik kon bellen met onze autoverzekeraar. De alarmcentrale van Univxe9 bleek gelukkig gewoon bemand te zijn en dankzij een heel vriendelijke medewerkster reed er om 6 uur 's morgens een takelwagen de parkeerplaats op. In de tussentijd had ik in grote haast de afwas gedaan en de laatste spullen ingepakt. De auto werd op de takelwagen getrokken en vertrok, samen met Karim, naar La Goulette, de haven van Tunis. Raya en ik bleven achter, in afwachting van de beloofde taxi. Een half uurtje later arriveerde er een luxe personenauto met een keurig geklede chauffeur. Helaas paste zijn rijstijl niet helemaal bij zijn uitstraling. Hij reed net iets te hard en haalde net iets te roekeloos in naar mijn smaak, ook nadat we voorbij een plek waren gekomen waar net een behoorlijk zwaar ongeluk was gebeurd. Desondanks kwamen we allemaal heelhuids aan bij de haven, waar de auto bij het incheckkantoortje van de takelwagen werd gereden. Takelwagen en taxi verdwenen en wij waren weer aan ons lot overgelaten.

Hoewel het pas half acht was, scheen de zon volop en was het al behoorlijk warm en benauwd. We checkten in en ontdekten dat we de auto verder zelf moesten duwen, enkele honderden meters tot aan de boot. Als dat in xe9xe9n ruk had gekund, was dat nog niet zo erg geweest, maar onderweg werden we zeker zes of zeven keer tegengehouden door douaniers en politieagenten die onze paspoorten wilden zien. Een van de laatsten wilde daarnaast onze bagage controleren. Zo'n beetje de helft van onze koffers en tassen moest eruit, en de rest werd grondig gecontroleerd en ingeduwd; er zou maar eens een vluchteling in verstopt kunnen zitten… Tien meter verderop stond een collega die de controle nog eens losjes overdeed.

Bij de ingang van de boot werd ons eerst verteld dat we moesten wachten tot alle andere auto's aan boord waren zodat onze auto er als allerlaatste op kon (en we hem niet van dek naar dek hoefden te duwen). Gelukkig kwam een van de matrozen op het briljante idee dat we er ook wel meteen op konden, zolang we de auto maar helemaal tegen de zijwand aan zetten. Zo gezegd, zo gedaan, dit keer met hulp van drie sterke havenwerkers. Mijn paspoort werd ingenomen om te voorkomen dat we de auto achter zouden laten op de boot of in de haven van Genua. Meteen door naar de receptie voor de sleutel van onze hut, waar we vrijwel de hele reis zijn gebleven om de slapeloze nacht te compenseren. Zo af en toe doken we even op, om wat te eten in het restaurant of wat broodnodige frisse lucht te halen op het dek.

De boot vertrok intussen met anderhalf uur vertraging. Wij maakten ons niet veel zorgen meer, want de Univxe9-medewerkster had ons gerustgesteld met de woorden: "In Genua worden jullie opgewacht door een sleepwagen. Misschien kunnen ze het probleem daar ter plekke repareren en anders slepen ze jullie naar een garage en dan doen ze het daar."

Zaterdagmiddag om een uur of vier kwam de boot eindelijk aan in Genua, met drie uur vertraging. Om twee uur waren alle passagiers al naar de autodekken gestuurd, waar het vreselijk benauwd was, zodat de bemanning alvast de hutten kon schoonmaken. Ik belde meteen de verzekering om door te geven dat we er waren, we keerden de auto om met behulp van een paar matrozen en reden hem van de boot en we posteerden ons in de alweer brandende zon om te wachten op de takelwagen. Die arriveerde na een uurtje, maar kon niets uithalen omdat nog lang niet alle auto's de boot uit waren. De chauffeur lachte ons uit toen we vroegen of hij ons naar een garage zou brengen, want omdat het zaterdag was, was er geen enkele garage open. Hij vertrok en kwam pas een half uur later weer terug. Dit keer moesten we alledrie in de auto blijven zitten terwijl die op de takelwagen werd gesleept (waarna ik pas mijn paspoort terugkreeg) en ook tijdens het rijden. Dat zorgde voor grote hilariteit bij de Italiaanse douanier, die op zijn bureaustoel moest klimmen om onze paspoorten in ontvangst te nemen. Met veel gehobbel en geschud werden we in een behoorlijk tempo dwars door Genua naar de buitenwijk Bolzaneto gebracht, waar een Fiat-garage stond die ook fungeerde als 'depot' voor auto's die later naar andere garages gebracht moesten worden. Daar was het verhaal hetzelfde: pas maandagochtend zouden we verder geholpen kunnen worden.

De chauffeur en de enige aanwezige medewerker vertrokken zodra we onze handtekening onder het ontvangstformulier hadden gezet en lieten ons in the middle of nowhere achter, zonder ook maar enig idee waar we heen moesten. De verzekering maar weer gebeld. Mijn contactpersoon, die nog steeds erg behulpzaam was maar helaas geen Italiaans sprak, beloofde te gaan googelen naar telefoonnummers van taxicentrales en hotels en belde wat later terug met heel veel nuttige informatie. De centraliste van de eerste taxicentrale die ik belde sprak gelukkig wat Engels, evenals de taxichauffeur die er nog geen vijf minuten later aan kwam. Op ons verzoek werden we naar het centrum van de stad gebracht, waar de chauffeur ons aanwees welke hotels volgens hem wel of niet goed waren. Het eerste hotel dat we probeerden was vol. Het tweede ook, maar daar belde de receptionist voor ons naar een ander hotel in de buurt om voor ons een driepersoonskamer te reserveren.

En zo belandden we in Hotel Vittoria, een charmant oud (1924) hotel midden in het oude centrum van Genua, op loopafstand van alle bezienswaardigheden. Ingecheckt, ons wat opgefrist en naar buiten voor een wandeling langs de haven en een laat diner in een klein restaurantje in de buurt. Heerlijk geslapen en lekker kunnen uitslapen omdat het uitgebreide ontbijtbuffet tot tien uur open was. Het grootste deel van zondagmiddag hebben we gebruikt om de stad te ontdekken, waarbij we erachter kwamen dat Genua een heel mooie oude binnenstad heeft, die op de werelderfgoedlijst van de Unesco staat. Veel pleinen en paleizen, smalle hoge steegjes en heel veel oude huizen die prachtig beschilderd waren. Met blaren op onze voeten van al het lopen en moe en bezweet door de hitte (het was meer dan 35 graden) keerden we uiteindelijk met twee takeaway pizza's en een paar flessen water terug naar onze hotelkamer, waar we de rest van de avond zijn gebleven.

Maandagochtend, gisteren dus, stonden we om half negen weer bij de garage voor de deur. Daar bleek dat de auto per se bij een Ford-garage gerepareerd moest worden (verzekeringsredenen?). De receptioniste, die als enige in de hele garage een paar woordjes Engels sprak, ging voor ons bellen naar de twee Ford-garages in de stad en vertelde ons vervolgens doodleuk dat we minstens een week zouden moeten wachten. Alle garages waren vorige week dicht geweest in verband met de vakantie en hadden daarom een wachtlijst van minimaal een week. Onze lichte paniek keerde weer terug, dus zocht ik maar weer steun bij de verzekering, waar het nu zo druk was dat ik twintig minuten in de wacht moest voordat ik iemand aan de lijn kreeg. Die wilde eerst officieel bericht hebben via de alarmcentrale dat er inderdaad niet op korte termijn iets kon gebeuren. Na drie kwartier belde hij (mijn vorige contactpersoon had blijkbaar alleen maar weekenddienst gehad) terug. Reparatie in Italixeb zou inderdaad veel te lang duren, dus zou hij gaan regelen dat onze auto naar Nederland zou worden gesleept. Helaas zou dat wel ongeveer twee weken gaan duren. Vervangend vervoer kon hij niet voor ons regelen, daarvoor moest ik maar met de reisverzekering bellen.

Bij de (ING-) reisverzekering, die bleek samen te werken met de Anwb, kreeg ik weer een zeer vriendelijke en behulpzame medewerkster aan de telefoon, die achteraf op precies dezelfde dag geboren bleek te zijn als ik. Zij beloofde te gaan zoeken naar een gelijkwaardige huurauto waarmee we terug naar Nederland zouden kunnen rijden en me terug te bellen zodra ze iets had gevonden. Terwijl we daarop zaten te wachtten, werd het twaalf uur en ging de garage dicht. Wij werden zonder pardon in het Italiaans de zaak uitgebonjourd en moesten verder maar buiten wachten, waar geen plek was om te zitten en waar het inmiddels dreigde te gaan regenen.

Na anderhalf uur wachten werden we teruggebeld: in de wijde omgeving van Genua was geen huurauto te vinden die de grens over mocht. Het dichtstbijzijnde verhuurbedrijf waar nog wel een auto stond, lag 200 kilometer verderop. Maar er was een alternatief: we konden ook gaan vliegen, met een overstap in Mxfcnchen. Ik gaf onze paspoortgegevens door en de verzekeringsmedewerkster ging boeken en zou me een sms sturen met de vluchtgegevens. Toen moesten we dus snel onze bagage overpakken: beslissen wat absoluut mee terug moest en wat wel kon achterblijven, en alles wat mee moest in afsluitbare koffers en tassen doen. Na een kwartiertje kreeg ik 12 sms-jes (4 berichten die allemaal driedubbel waren verzonden) met vluchtgegevens. De vlucht naar Mxfcnchen zou om 14:50 uur vertrekken, wat betekende dat we nog maar heel weinig tijd hadden. Snel een taxi gebeld, die er alweer binnen een paar minuten was. Onderweg naar het vliegveld naar Nederland gebeld om onze geplande aankomsttijd door te geven. Ik had de verbinding nog niet verbroken, of ik werd weer door de verzekering gebeld: de sms-jes bleken niet te kloppen, want we waren op een latere vlucht geboekt. We vertrokken nu pas om 18:25 uur en zouden daardoor ook pas veel later in Amsterdam aankomen.

Na 2,5 uur rondhangen op het kleine vliegveld van Genua, waar maar twee winkels, een snackbar en een (gesloten) restaurant waren, konden we om vier uur eindelijk inchecken. Vervolgens moesten we nog wachten tot zes uur voor we konden gaan boarden. We liepen door de gate en daarna een trap af naar het vliegveld, waar ons vliegtuig op ons stond te wachten. Hoewel we een Lufthansa-vlucht hadden, bleken we te vliegen met een vliegtuig van Air Dolomitti. Of beter gezegd een vliegtuigje:

Het toestel had welgeteld 68 stoelen en was zo klein dat het bij de kleinste luchtwervelingen al schudde en trilde. Raya werd er zo luchtziek van dat ze moest overgeven en dat werd er niet beter op toen we boven Mxfcnchen in zwaar weer met erg veel turbulentie terchtkwamen.

In Mxfcnchen hadden we drie kwartier de tijd om over te stappen. Ons vliegtuigje was ergens helemaal aan de rand van het vliegveld blijven staan, dus we moesten een minuut of vijf met de bus dwars over het vliegveld rijden om in de transithal te komen. Daar konden we bijna meteen weer boarden. We stapten weer in een bus en reden de hele lange weg weer terug naar precies dezelfde plek, waar twintig meter verderop een iets (maar dan ook echt iets) groter Lufthansa-vliegtuigje met 70 stoelen stond waarmee we naar Amsterdam vlogen. Weer behoorlijk wat turbulentie onderweg, dus weer een misselijke dochter. Bij het uitstappen hield ze het niet meer en ze gaf over op de vliegtuigtrap, waarmee ze de stewardess een hartgrondig "Scheisse!" ontlokte. De kranten die ze er overheen probeerde te leggen waaiden meteen weg in de harde wind, zodat de resterende passagiers halsbrekende toeren moesten uithalen om niet in de rotzooi te trappen. Het was inmiddels bijna half twaalf 's avonds.

Vanaf daar verliep alles verder soepel. Geen douanecontrole, de bagage kwam er meteen aan, de afhalers stonden al te wachten, Raya wist nog een hamburger en frietjes naar binnen te werken en het was redelijk rustig op de weg. Om twee uur 's nachts waren we thuis, na een reis die uiteindelijk bijna vier etmalen had geduurd.

En nu nog wachten op de auto en de rest van onze bagage…

(En in de hoop dat dit alles nog wat goeds oplevert, schrijf ik hier het woord vakantieverhaal.)

De zomervakantie is voorbij. We hebben de vakantie vrijwel helemaal doorgebracht in Tunesixeb, waar we dit keer weer eens met de auto heen zijn gereisd. De heenreis verliep vlekkeloos. Nauwelijks files en, dankzij de tomtom, eindelijk een keer niet verdwaald in of in de buurt van Milaan. Ook het superdrukke verkeer van Nabeul in de zomer heb ik probleemloos doorstaan. Mis ging het pas helemaal op het laatst, en toen ging het meteen ook goed mis.

Afgelopen vrijdag moesten we vertrekken. El Venizelos, de veerboot die ons naar Genua zou brengen, zou om 12 uur xb4s middags vertrekken en we moesten om 8 uur al aanwezig zijn. Zoals altijd hadden we het de dag voor vertrek erg druk met de laatste aankopen, afscheid nemen van familie en vrienden en al het andere wat nog gedaan moest worden. Ver na middernacht kwamen we thuis van het laatste familiebezoek. We parkeerden de auto bij ons huis, haalden wat spullen van boven die we nog ergens moesten afgeven en legden die in de auto. Nog geen tien minuten nadat we thuis waren gekomen, wilden we weer wegrijden. Helaas werkte de auto niet mee – de motor startte niet meer. Allerlei buurmannen die vanwege de warmte en de Ramadan nog wakker waren, begonnen zich met ons te bemoeien, maar niemand wist de oplossing. Uiteindelijk ging Karim met een van die buurmannen naar een bevriende garagehouder, die helaas wel al bleek te slapen. Ze hebben hem wakker gemaakt en hij wilde wel komen kijken. Na zo'n anderhalf uur kwam hij tot de conclusie dat er waarschijnlijk iets met de brandstofpomp was. Als we tijd hadden, zou hij dat probleem gemakkelijk kunnen verhelpen, zei hij, maar aangezien we de boot moesten halen vertrok hij onverrichterzake, ons achterlatend in een lichte paniek.

Gelukkig herinnerde een van de buurmannen me eraan dat ik kon bellen met onze autoverzekeraar. De alarmcentrale van Univxe9 bleek gelukkig gewoon bemand te zijn en dankzij een heel vriendelijke medewerkster reed er om 6 uur 's morgens een takelwagen de parkeerplaats op. In de tussentijd had ik in grote haast de afwas gedaan en de laatste spullen ingepakt. De auto werd op de takelwagen getrokken en vertrok, samen met Karim, naar La Goulette, de haven van Tunis. Raya en ik bleven achter, in afwachting van de beloofde taxi. Een half uurtje later arriveerde er een luxe personenauto met een keurig geklede chauffeur. Helaas paste zijn rijstijl niet helemaal bij zijn uitstraling. Hij reed net iets te hard en haalde net iets te roekeloos in naar mijn smaak, ook nadat we voorbij een plek waren gekomen waar net een behoorlijk zwaar ongeluk was gebeurd. Desondanks kwamen we allemaal heelhuids aan bij de haven, waar de auto bij het incheckkantoortje van de takelwagen werd gereden. Takelwagen en taxi verdwenen en wij waren weer aan ons lot overgelaten.

Hoewel het pas half acht was, scheen de zon volop en was het al behoorlijk warm en benauwd. We checkten in en ontdekten dat we de auto verder zelf moesten duwen, enkele honderden meters tot aan de boot. Als dat in xe9xe9n ruk had gekund, was dat nog niet zo erg geweest, maar onderweg werden we zeker zes of zeven keer tegengehouden door douaniers en politieagenten die onze paspoorten wilden zien. Een van de laatsten wilde daarnaast onze bagage controleren. Zo'n beetje de helft van onze koffers en tassen moest eruit, en de rest werd grondig gecontroleerd en ingeduwd; er zou maar eens een vluchteling in verstopt kunnen zitten… Tien meter verderop stond een collega die de controle nog eens losjes overdeed.

Bij de ingang van de boot werd ons eerst verteld dat we moesten wachten tot alle andere auto's aan boord waren zodat onze auto er als allerlaatste op kon (en we hem niet van dek naar dek hoefden te duwen). Gelukkig kwam een van de matrozen op het briljante idee dat we er ook wel meteen op konden, zolang we de auto maar helemaal tegen de zijwand aan zetten. Zo gezegd, zo gedaan, dit keer met hulp van drie sterke havenwerkers. Mijn paspoort werd ingenomen om te voorkomen dat we de auto achter zouden laten op de boot of in de haven van Genua. Meteen door naar de receptie voor de sleutel van onze hut, waar we vrijwel de hele reis zijn gebleven om de slapeloze nacht te compenseren. Zo af en toe doken we even op, om wat te eten in het restaurant of wat broodnodige frisse lucht te halen op het dek.

De boot vertrok intussen met anderhalf uur vertraging. Wij maakten ons niet veel zorgen meer, want de Univxe9-medewerkster had ons gerustgesteld met de woorden: "In Genua worden jullie opgewacht door een sleepwagen. Misschien kunnen ze het probleem daar ter plekke repareren en anders slepen ze jullie naar een garage en dan doen ze het daar."

Zaterdagmiddag om een uur of vier kwam de boot eindelijk aan in Genua, met drie uur vertraging. Om twee uur waren alle passagiers al naar de autodekken gestuurd, waar het vreselijk benauwd was, zodat de bemanning alvast de hutten kon schoonmaken. Ik belde meteen de verzekering om door te geven dat we er waren, we keerden de auto om met behulp van een paar matrozen en reden hem van de boot en we posteerden ons in de alweer brandende zon om te wachten op de takelwagen. Die arriveerde na een uurtje, maar kon niets uithalen omdat nog lang niet alle auto's de boot uit waren. De chauffeur lachte ons uit toen we vroegen of hij ons naar een garage zou brengen, want omdat het zaterdag was, was er geen enkele garage open. Hij vertrok en kwam pas een half uur later weer terug. Dit keer moesten we alledrie in de auto blijven zitten terwijl die op de takelwagen werd gesleept (waarna ik pas mijn paspoort terugkreeg) en ook tijdens het rijden. Dat zorgde voor grote hilariteit bij de Italiaanse douanier, die op zijn bureaustoel moest klimmen om onze paspoorten in ontvangst te nemen. Met veel gehobbel en geschud werden we in een behoorlijk tempo dwars door Genua naar de buitenwijk Bolzaneto gebracht, waar een Fiat-garage stond die ook fungeerde als 'depot' voor auto's die later naar andere garages gebracht moesten worden. Daar was het verhaal hetzelfde: pas maandagochtend zouden we verder geholpen kunnen worden.

De chauffeur en de enige aanwezige medewerker vertrokken zodra we onze handtekening onder het ontvangstformulier hadden gezet en lieten ons in the middle of nowhere achter, zonder ook maar enig idee waar we heen moesten. De verzekering maar weer gebeld. Mijn contactpersoon, die nog steeds erg behulpzaam was maar helaas geen Italiaans sprak, beloofde te gaan googelen naar telefoonnummers van taxicentrales en hotels en belde wat later terug met heel veel nuttige informatie. De centraliste van de eerste taxicentrale die ik belde sprak gelukkig wat Engels, evenals de taxichauffeur die er nog geen vijf minuten later aan kwam. Op ons verzoek werden we naar het centrum van de stad gebracht, waar de chauffeur ons aanwees welke hotels volgens hem wel of niet goed waren. Het eerste hotel dat we probeerden was vol. Het tweede ook, maar daar belde de receptionist voor ons naar een ander hotel in de buurt om voor ons een driepersoonskamer te reserveren.

En zo belandden we in Hotel Vittoria, een charmant oud (1924) hotel midden in het oude centrum van Genua, op loopafstand van alle bezienswaardigheden. Ingecheckt, ons wat opgefrist en naar buiten voor een wandeling langs de haven en een laat diner in een klein restaurantje in de buurt. Heerlijk geslapen en lekker kunnen uitslapen omdat het uitgebreide ontbijtbuffet tot tien uur open was. Het grootste deel van zondagmiddag hebben we gebruikt om de stad te ontdekken, waarbij we erachter kwamen dat Genua een heel mooie oude binnenstad heeft, die op de werelderfgoedlijst van de Unesco staat. Veel pleinen en paleizen, smalle hoge steegjes en heel veel oude huizen die prachtig beschilderd waren. Met blaren op onze voeten van al het lopen en moe en bezweet door de hitte (het was meer dan 35 graden) keerden we uiteindelijk met twee takeaway pizza's en een paar flessen water terug naar onze hotelkamer, waar we de rest van de avond zijn gebleven.

Maandagochtend, gisteren dus, stonden we om half negen weer bij de garage voor de deur. Daar bleek dat de auto per se bij een Ford-garage gerepareerd moest worden (verzekeringsredenen?). De receptioniste, die als enige in de hele garage een paar woordjes Engels sprak, ging voor ons bellen naar de twee Ford-garages in de stad en vertelde ons vervolgens doodleuk dat we minstens een week zouden moeten wachten. Alle garages waren vorige week dicht geweest in verband met de vakantie en hadden daarom een wachtlijst van minimaal een week. Onze lichte paniek keerde weer terug, dus zocht ik maar weer steun bij de verzekering, waar het nu zo druk was dat ik twintig minuten in de wacht moest voordat ik iemand aan de lijn kreeg. Die wilde eerst officieel bericht hebben via de alarmcentrale dat er inderdaad niet op korte termijn iets kon gebeuren. Na drie kwartier belde hij (mijn vorige contactpersoon had blijkbaar alleen maar weekenddienst gehad) terug. Reparatie in Italixeb zou inderdaad veel te lang duren, dus zou hij gaan regelen dat onze auto naar Nederland zou worden gesleept. Helaas zou dat wel ongeveer twee weken gaan duren. Vervangend vervoer kon hij niet voor ons regelen, daarvoor moest ik maar met de reisverzekering bellen.

Bij de (ING-) reisverzekering, die bleek samen te werken met de Anwb, kreeg ik weer een zeer vriendelijke en behulpzame medewerkster aan de telefoon, die achteraf op precies dezelfde dag geboren bleek te zijn als ik. Zij beloofde te gaan zoeken naar een gelijkwaardige huurauto waarmee we terug naar Nederland zouden kunnen rijden en me terug te bellen zodra ze iets had gevonden. Terwijl we daarop zaten te wachtten, werd het twaalf uur en ging de garage dicht. Wij werden zonder pardon in het Italiaans de zaak uitgebonjourd en moesten verder maar buiten wachten, waar geen plek was om te zitten en waar het inmiddels dreigde te gaan regenen.

Na anderhalf uur wachten werden we teruggebeld: in de wijde omgeving van Genua was geen huurauto te vinden die de grens over mocht. Het dichtstbijzijnde verhuurbedrijf waar nog wel een auto stond, lag 200 kilometer verderop. Maar er was een alternatief: we konden ook gaan vliegen, met een overstap in Mxfcnchen. Ik gaf onze paspoortgegevens door en de verzekeringsmedewerkster ging boeken en zou me een sms sturen met de vluchtgegevens. Toen moesten we dus snel onze bagage overpakken: beslissen wat absoluut mee terug moest en wat wel kon achterblijven, en alles wat mee moest in afsluitbare koffers en tassen doen. Na een kwartiertje kreeg ik 12 sms-jes (4 berichten die allemaal driedubbel waren verzonden) met vluchtgegevens. De vlucht naar Mxfcnchen zou om 14:50 uur vertrekken, wat betekende dat we nog maar heel weinig tijd hadden. Snel een taxi gebeld, die er alweer binnen een paar minuten was. Onderweg naar het vliegveld naar Nederland gebeld om onze geplande aankomsttijd door te geven. Ik had de verbinding nog niet verbroken, of ik werd weer door de verzekering gebeld: de sms-jes bleken niet te kloppen, want we waren op een latere vlucht geboekt. We vertrokken nu pas om 18:25 uur en zouden daardoor ook pas veel later in Amsterdam aankomen.

Na 2,5 uur rondhangen op het kleine vliegveld van Genua, waar maar twee winkels, een snackbar en een (gesloten) restaurant waren, konden we om vier uur eindelijk inchecken. Vervolgens moesten we nog wachten tot zes uur voor we konden gaan boarden. We liepen door de gate en daarna een trap af naar het vliegveld, waar ons vliegtuig op ons stond te wachten. Hoewel we een Lufthansa-vlucht hadden, bleken we te vliegen met een vliegtuig van Air Dolomitti. Of beter gezegd een vliegtuigje:

Het toestel had welgeteld 68 stoelen en was zo klein dat het bij de kleinste luchtwervelingen al schudde en trilde. Raya werd er zo luchtziek van dat ze moest overgeven en dat werd er niet beter op toen we boven Mxfcnchen in zwaar weer met erg veel turbulentie terchtkwamen.

In Mxfcnchen hadden we drie kwartier de tijd om over te stappen. Ons vliegtuigje was ergens helemaal aan de rand van het vliegveld blijven staan, dus we moesten een minuut of vijf met de bus dwars over het vliegveld rijden om in de transithal te komen. Daar konden we bijna meteen weer boarden. We stapten weer in een bus en reden de hele lange weg weer terug naar precies dezelfde plek, waar twintig meter verderop een iets (maar dan ook echt iets) groter Lufthansa-vliegtuigje met 70 stoelen stond waarmee we naar Amsterdam vlogen. Weer behoorlijk wat turbulentie onderweg, dus weer een misselijke dochter. Bij het uitstappen hield ze het niet meer en ze gaf over op de vliegtuigtrap, waarmee ze de stewardess een hartgrondig "Scheisse!" ontlokte. De kranten die ze er overheen probeerde te leggen waaiden meteen weg in de harde wind, zodat de resterende passagiers halsbrekende toeren moesten uithalen om niet in de rotzooi te trappen. Het was inmiddels bijna half twaalf 's avonds.

Vanaf daar verliep alles verder soepel. Geen douanecontrole, de bagage kwam er meteen aan, de afhalers stonden al te wachten, Raya wist nog een hamburger en frietjes naar binnen te werken en het was redelijk rustig op de weg. Om twee uur 's nachts waren we thuis, na een reis die uiteindelijk bijna vier etmalen had geduurd.

En nu nog wachten op de auto en de rest van onze bagage…

(En in de hoop dat dit alles nog wat goeds oplevert, schrijf ik hier het woord vakantieverhaal.)

Ik geef het even op. Buiten schijnt het met 29 graden een paar graden koeler te zijn dan de afgelopen paar dagen. Binnen trekt zich daar niets van aan. In de woonkamer loopt de temperatuur nog steeds op en is het inmiddels (half vijf 's middags) 27,5 graad. Toch is het daar aangenaam koel vergeleken met de eerste verdieping, die voor de helft een schuin dak heeft dat precies in de middagzon ligt. Op zolder, helemaal onder het schuine dak, is het voor mijn gevoel nog weer eens een graad of tien warmer. Het is er niet uit te houden.

En in deze omstandigheden word ik geacht de vakantiekoffers in te pakken en de ergste rommel op te ruimen. Pffft. Ik begon vol goede moed. Een uurtje werken en de logeerkamer was opgeruimd, het logeerbed was leeg zodat ik de koffers erop kon zetten, de badkamer was toonbaar, de niet-aangebroken toiletspullen die mee moeten waren naar de logeerkamer verplaatst en de laatste rondslingerende kleren waren uit de slaapkamer naar de wasmachine gebracht.

Maar ja, in die wasmachine zat nog een wasje dat ik vanmorgen vroeg had gedraaid en dat op zolder moest worden opgehangen. Daarvoor moest er eerst een andere was van de lijn. En na het ophangen moest ik op diezelfde zolder een berg winterjassen en rommeldozen opruimen om bij de koffers te komen die daar heel handig onder verstopt lagen. Het duurde alles bij elkaar misschien twintig minuten, maar daarna droop het zweet letterlijk van mijn gezicht. Ik vluchtte naar de relatief koele woonkamer, waar ik met een handdoek om mijn schouders probeerde te voorkomen dat ik aan de stoel zou vastplakken terwijl ik verkoeling zocht met een waterijsje.

Vervolgens verloor ik mezelf een poosje in het volgen van een paar twitterfeeds en Facebook-updates over de voetbalfinale van vanavond en toen was die nieuwe was opeens ook alweer klaar en moest ik weer die snikhete zolder op. Toen ik daar voor de tweede keer druipend van het zweet vandaan kwam, besloot ik om mezelf een sixebsta te gunnen. Uitrusten is tenslotte ook belangrijk voordat je op vakantie gaat…

En dan hoop ik maar op een zomerbriesje om het vanavond wat aangenamer te maken.

Het is 1 april. Als moeder van een achtjarige moet ik dus de hele dag op m’n hoede zijn voor beweringen als "Ieieieuw! Er zit iets vies tussen je tanden", of "Help! De televisie doet het niet" (gek hoor, als je de stekker eruit hebt gehaald). Traditioneel doen ook de media goed mee met het voor de gek houden en internet is daar natuurlijk bij uitstek een geschikt medium voor. Daarbij vielen me dit jaar een paar 1 april-grappen op die met taal te maken hadden.

Zo kwam Onze Taal gisteren al met het bericht dat een harde g beter voor de gezondheid zou zijn dan een zachte, met daaraan gekoppeld een cursus voor zuiderlingen die graag de harde g willen aanleren. Ik ben benieuwd of er nog inschrijvingen zijn binnengekomen.

Google zegt een toepassing te hebben ontwikkeld voor het vertalen van dierengeluiden, Google Translate for Animals. Het bericht is voorzien van een heus YouTube-filmpje waarin de app wordt gedemonstreerd aan een verbaasde en zelf weinig spraakzame boer die vervolgens met mobiele telefoon in de hand achter z’n dieren aanrent. Zelfs de streepjescode bij het bericht, die met bepaalde mobiele telefoons (waaronder die van mij) gescand kan worden, doet het echt, al werkt de link die vervolgens op je scherm verschijnt dan weer niet.

Niet helemaal over taal, maar het gaat wel over teksttekens: YouTube kondigt op de startpagina aan dat ze TEXTp introduceren. De demofilmpjes (zoals deze) lijken te bestaan uit pixels die niet alleen veel groter zijn dan normaal, maar ook nog eens zijn vervangen door lettertekens. "Door alleen tekst te gebruiken help je YouTube om $1 per seconde te besparen op kosten voor bandbreedte."

Ten slotte heeft de Dierenbescherming genoeg van discriminatie van dieren in de taal. Het gaat dan om uitdrukkingen als ‘mierenneuken’, ‘twee vliegen in xe9xe9n klap slaan’ en ‘de knuppel in het hoenderhok gooien’. "Een samenleving waarin het normaal is om te zeggen dat een huid niet moet worden verkocht voordat de beer geschoten is, gaat voorbij aan het feit dat een beer onder geen beding geschoten moet worden", aldus een woordvoerder. Dit soort uitdrukkingen zou dan ook niet mogen worden opgenomen in de online Van Dale.

Na die lange winter is het mooie lenteweer van vandaag heel welkom. Ook op z’n Frans.

Le printemps est arrivxe9, sors de ta maison
Le printemps est arrivxe9, la belle saison !
L’amour et la joie sont revenus chez toi
Vive la vie et vive le vent, vive les filles en tablier blanc !
Vive la vie et vive le vent et vive le printemps !
Dxe9pxeache-toi, dxe9pxeache-toi, ne perds pas de temps
Taille ton arbre et sxe8me ton champ, gagne ton pain blanc
L’hirondelle et la fauvette, c’est la forxeat qui me l’a dit
L’hirondelle et la fauvette, ont dxe9jxe0 fait leur nid
Y a le printemps qui te rxe9veille, t’as le bonjour du printemps {x2}
Y a le printemps qui t’ensoleille, oh, le coquin de printemps {x2}

Le printemps nous a donnxe9 le joli lilas
Le printemps nous a donnxe9 du rire en xe9clats
Et plein de bonheur pour nous chauffer le cx9cur
Vive la vie et vive le vent, vive les filles en tablier blanc !
Vive la vie et vive le vent et vive le printemps
Dxe9pxeache-toi, dxe9pxeache-toi, ne perds pas de temps
Donne ta sxe8ve et donne ton sang pour faire un enfant
L’hirondelle et la fauvette, c’est la forxeat qui me l’a dit
L’hirondelle et la fauvette, ont dxe9jxe0 des petits.

Y a le printemps qui te rxe9veille, t’as le bonjour du printemps {x2}
Y a le printemps qui t’ensoleille, oh, le coquin de printemps {x2}
Y a le printemps qui te rxe9veille, t’as le bonjour du printemps

(Le printemps – Michel Fugain)

Altijd gedacht dat ‘gapen en scheiten’ niets anders was dan een al dan niet bedoelde verhaspeling van ‘schapen en geiten’. Niets blijkt minder waar te zijn. In de Volkskrant stond vanmorgen een foto van vier dartelende lentelammetjes met op de achtergrond moederschaap. Vader was een geit, waardoor de kleintjes officieel gaapjes bleken te zijn. Was het andersom geweest (vaderschaap en moedergeit), dan hadden ze scheitjes geheten. Dat ze levend geboren zijn, schijnt al een zeldzaamheid te zijn. En zich verder voortplanten zal ook niet lukken, want zoals veel andere kruisingen zijn gapen en scheiten onvruchtbaar.

Het is overigens maar de vraag of deze gaapjes de leeftijd zullen bereiken waarop ze zich anders hadden kunnen voortplanten. In dit artikel uit het AD van vier jaar geleden over vier gaapjes die bij een school waren geboren, zegt een docent over die onvruchtbaarheid: "Hier op school is dat geen probleem, maar bij een fokkerij zouden ze onmiddellijk worden geslacht."

Ook leuk: volgens hetzelfde artikel bestaan er ook lijgers en zezels. Maar we worden in het ongewisse gelaten over de vraag of er ook gevallen bekend zijn van teeuwen en ebra’s.

Op de eerste officixeble lentedag was het meteen ook zulk mooi weer dat ik besloot mijn planning (allemaal achterstallige klusjes binnenshuis) overboord te zetten en lekker buiten te blijven. Meteen ook maar de hark erbij gepakt om de voortuin te ontdoen van een deel van het overtollige blad en mos. Wel oppassen voor de krokussen…

Na een dik kwartier harken en vegen zat de groene container voor de helft vol en was er, behalve de al genoemde krokussen, opeens heel wat ander ontluikend groen te zien. Verscholen tussen de bladeren dook zelfs al een maagdenpalmbloemetje op…

Een jaar en een week geleden blogde ik over de nieuwe auto die we hadden gekocht. Ik schreef dat we die nieuwe auto de zaterdag erop, op 31 januari, konden ophalen.

Nu had Raya de maanden daarvoor op school schaakles gevolgd en die lessen culmineerden in het basisschoolschaakkampioenschap, dat ook net op 31 januari gehouden werd. Dus reed ik op die dag ‘s morgens vroeg in onze oude auto naar de Pabo waar het kampioenschap werd gehouden, bleef daar een poosje kijken en ging toen naar de garage. Ik leverde de oude auto in, die ik vervolgens nooit meer teruggezien heb, kreeg de nieuwe mee, ging even naar huis en haalde Raya daarna met de nieuwe auto op. Onderweg schrok ik even van een lampje dat op het dashboard ging branden, maar dat bleek alleen maar aan te geven dat het buiten koud was en dat het glad kon zijn.

Het is een jaar later. Raya heeft zich weer opgegeven voor het schaakkampioenschap en dat wordt vandaag, in hetzelfde weekend en op dezelfde locatie als vorig jaar, gehouden. Het heeft vannacht flink gesneeuwd, dus voordat we vanmorgen op weg konden, moest er eerst worden sneeuwgeruimd. Onderweg in de auto discussixebren Raya en ik erover of er vorig jaar ook sneeuw lag. Zij denkt van wel, ik weet zeker van niet, maar ik vertel haar het verhaal over het lampje en dat het dus wel koud was. En ik herinner haar eraan dat we onze, inmiddels niet meer zo nieuwe, auto dit weekend dus precies een jaar hebben.

Intussen glibberen we de parkeerplaats van de Pabo op. Ik parkeer ongeveer op dezelfde plek als vorig jaar en we lopen naar de ingang. En zien pal voor die ingang een bekend nummerbord: dat van onze oude auto. Op dezelfde plek waar ik hem precies een jaar geleden voor het laatst heb gebruikt…

Met dank aan de weblog Klare Taal: ‘Geen ja geen nee’ en ‘Geen jager geen neger’:

Zo leer je nog eens wat via je social networks… Op mijn Facebook-profiel liet ik vandaag een berichtje achter over Sinterklaas. Een vroegere in Ierland wonende Hongaarse collega reageerde daarop met de mededeling dat zij nog elk jaar rond 5 december met haar kinderen Magyar Mikulxe1s viert. Mikulxe1s brengt volgens haar vooral snoep mee, waarna de kerstman met de echte kadootjes komt.

Op internet vond ik een artikel uit 2006 over Magyar Mikulxe1s. Inderdaad is volgens die site ‘Mikulxe1s Day’ een diepgewortelde Hongaarse traditie. Een van de gebruiken voor die dag is dat kinderen op 5 december hun laarzen schoonmaken en ze in de vensterbank zetten. De volgende ochtend heeft Mikulxe1s ze gevuld met snoep en kadootjes.

Hij lijkt meer op de kerstman dan op Sinterklaas en hij heeft zo te zien geen Pieten of andere hulpjes bij zich, maar toch lijkt het erop dat de Sint als hij in Nederland klaar is, nog even doorgaat naar Hongarije!